W małym przedpokoju najwięcej miejsca zjadają buty rozrzucone pod ścianą i kurtki wiszące byle gdzie. Zanim kupisz kolejny stojak, zmierz szerokość ściany, na której chcesz coś postawić, i sprawdź, ile dokładnie par butów faktycznie używacie w ciągu tygodnia. Zwykle okazuje się, że połowa z nich to sezonowe zapasy, które powinny trafić do szafy w sypialni, a nie na widok przy drzwiach. Sam pomiar i segregacja potrafią odzyskać kilkadziesiąt centymetrów podłogi bez wydawania złotówki.

Kluczowa jest głębokość mebla. Standardowe szafki mają 30–40 cm i mieszczą buty ustawione przodem, ale w wąskim przedpokoju lepiej sprawdza się model płytszy, z butami ustawionymi pod kątem lub na specjalnych uchwytach. Warto też nie pakować wszystkich kurtki na jeden drążek — podziel je na te noszone codziennie i te okazjonalne. Jeśli chcesz uniknąć zapachu i wilgoci w zamkniętej bryle, sprawdź, jak działa szafka na buty z wentylacją, bo odpowiednie szczeliny i ułożenie półek robią większą różnicę niż sam metraż.

Nad szafką zostaje ściana, którą można wykorzystać na haczyki na klucze, półkę na czapki albo wąski karnisz na kurtki gości. Zamiast jednego wysokiego mebla lepiej postawić dwa niskie, między którymi zmieści się lustro lub siedzisko. Ławka z pojemnikiem w środku rozwiązuje problem plecaka i torby, a zarazem daje miejsce, żeby usiąść i zawiązać buty. Pionowe zagospodarowanie przestrzeni niemal zawsze daje więcej niż upychanie wszystkiego na podłodze.

Na koniec ustal prostą zasadę: do przedpokoju wraca tylko to, co nosicie w danym sezonie. Reszta ląduje wyżej lub w innym pomieszczeniu. Raz w tygodniu przejrzyj kosz na drobiazgi i wyrzuć ulotki, które i tak nigdy nie będą potrzebne. Dzięki temu nawet dwa metry kwadratowe przestaną wyglądać jak składzik, a poranne wyjście z domu zajmie mniej czasu.