Planowanie spaceru o świcie zaczyna się od sprawdzenia, o której wschodzi słońce. W miesiącach letnich pierwsze światło pojawia się około czwartej, zimą dopiero po siódmej. Od tej godziny odejmij kwadrans na ubranie się i wyjście z domu — to daje realny start. Zanim wyjdziesz, sprawdź prognozę, temperaturę odczuwalną i zachmurzenie. Mgła nad ranem zmienia widoczność i potrafi zaskoczyć na ścieżce nad wodą.

Trasę wybierz tak, by prowadziła przez teren, który znasz za dnia. O świcie orientacja jest trudniejsza, a latarnie mogą być już wyłączone. Zanim ruszysz w nieznane rejony, warto przejrzeć wskazówki dotyczące tras oświetlonych i zasad bezpieczeństwa, które pomagają ocenić, czy dany odcinek będzie odpowiedni o tej porze. Unikaj skrótów przez parki, bulwary i tereny zielone bez oświetlenia. Nawet jeśli znasz je doskonale, o świcie wyglądają inaczej.

Długość trasy dopasuj do celu spaceru. Jeśli chcesz się rozruszać przed pracą, wystarczy trzydzieści do czterdziestu minut w tempie, które nie męczy. Na dłuższy marsz wybierz pętlę zamiast trasy w jedną stronę — łatwiej wrócić, gdy zaczyna brakować czasu. Zaplanuj jeden punkt orientacyjny w połowie drogi: skrzyżowanie, most, charakterystyczny budynek. Dzięki temu w każdej chwili wiesz, ile zostało do końca.

Zabierz ze sobą naładowany telefon, latarkę czołową i coś do picia. O świcie mało kto przechodzi tymi samymi ścieżkami, więc warto mieć plan B, gdy coś pójdzie nie tak. Poinformuj kogoś z bliskich, dokąd idziesz i o której planujesz wrócić. Spacer o wczesnej godzinie daje ciszę, którą trudno znaleźć w ciągu dnia — ale tylko wtedy, gdy jest dobrze przygotowany.